شمارهٔ ۳۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس عشق و فراق می‌پردازد. شاعر از درد جدایی و دلتنگی خود می‌گوید و به محبوبش که رفته است، اشاره می‌کند. او خود را در دام عشق می‌بیند و هر جا که می‌رود، فکر و یاد محبوبش را با خود دارد. شاعر از غم هجران و حسرت بر سر آن محبوب نازنین سخن می‌گوید و از زمان بازگشت او انتظار دارد. او همچنین به احساس ضعف و بیمار بودن خود در این فراق اشاره می‌کند و از فلک می‌خواهد که بار فراق را بر دوش او نگذارد. شعر به لطافت و عواطف عمیق انسان در رابطه عشق و فراق می‌پردازد.
تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادمغرض از چشم اگر رفتی نخواهی رفت از یادم
هوش مصنوعی: وقتی که تو رفتی، من تمام دل و جانم را به خیال تو سپردم. اگرچه ممکن است از چشمم دور شده باشی، اما هرگز فراموش نخواهی شد.
تو آن صیاد بی‌قیدی که با قیدم رها کردیمن آن صیدم که هرجا می‌روم در دام صیادم
هوش مصنوعی: تو مثل یک صیاد هستی که بیتوجهی به قید و شرطها، مرا رها کردی. من هم مانند طعمهای هستم که هرجا می‌روم، همیشه در دام تو قرار دارم.
اگر روزی غباری آید و گرد سرت گرددبدان کز صرصر هجر تو دوران داده بربادم
هوش مصنوعی: اگر روزی غباری بر تو نشسته باشد و در اطرافت بپیچد، بدان که این نمادی از شدت دلتنگی و ناتوانی من از دوری توست که مرا به فنا میکشاند.
وگر بر گرد سروت مرغ روحی پر زند میدانکه افکنده است از پا حسرت آن سرو آزادم
هوش مصنوعی: اگر بر گرد درخت زیبایت، پرندهای بپرد، نشان از حسرتی است که بر سر آن درخت آزاد دارم.
چو بازآئی به قصد پرسشی بر تربتم بگذرکه آن‌جا نوحه دارد بر سر تن جان ناشادم
هوش مصنوعی: وقتی که به قصد پرسش برمیگردی، بر روی قبری که من در آن دفن شدهام عبور کن؛ زیرا در آن‌جا کسی است که بر روح من نوحهسرایی می‌کند.
به فریادم من بیمار و دل در ناله است اماچنان زارم که هست آهسته‌تر از ناله فریادم
هوش مصنوعی: من دردی دارم و دلم پر از ناله است، اما به قدری ناامید و ضعیفام که صدای فریادم از نالهام هم آهسته‌تر است.
نهی چند ای فلک بار فراق آن پری بر منز آهن نیستم جان دارم آخر آدمی زادم
هوش مصنوعی: ای آسمان، از فراق آن پری چه دلتنگی را بر من تحمیل میکنی؟ من آهنی نیستم، من جان دارم و در نهایت من هم انسانم.
مکن بر وصل این شیرین لبان تکیه، تو ای همدمکه من دیروز خسرو بودم و امروز فرهادم
هوش مصنوعی: از وابستگی به این لبان شیرین خودداری کن، ای همدم، زیرا من دیروز مانند خسرو، پادشاهی بزرگ بودم و امروز به فرهاد، که در عشق دچار رنج و سختی است، تبدیل شدم.
نهادم محتشم بنیاد صبر اما چه دانستمکه تا او خواهد آمد صبر خواهد کند بنیادم
هوش مصنوعی: من برای خودم پایههای صبر را بنا کردم، اما نمیدانستم که باید تا زمان آمدن او صبر کنم تا آن پایهها پابرجا بمانند.