شمارهٔ ۴۰۶
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده احساسات عاشقانه و عمیق شاعر است که در یک محفل با معشوقش به رقابت و درد کینه پرداخته است. شاعر در این بزم با تمام وجود حاضر شده و تلاش کرده تا ردپای عشق را حفظ کند. او به این نتیجه رسیده که دیدن محبوب از دور بهتر از نزدیک شدن به اوست و از این بابت به نوعی به خودداری می‌پردازد. شاعر با وجود اینکه احساساتش عمیق است و پندهایی از معشوقش دریافت کرده، همچنان در عشقی که به آن دلبسته است، باقی مانده و هرگز از آن کناره‌گیری نمی‌کند. در نهایت، نشان می‌دهد که عشق و علاقه‌اش او را از دنیا و دیگران جدا کرده و کاملاً به معشوقش متمرکز شده است.
در بزم چون به کین تو غالب گمان شدمجان در میان نهادم و خود برکران شدم
هوش مصنوعی: در میهمانی، وقتی بر حریف خود پیروز شدم، جانم را در میان گذاشتم و به مدد عشق به او رسیدم.
پاس درون قرار به نامحرمان چو یافتمن محفل تو را ز برون پاسبان شدم
هوش مصنوعی: زمانی که به نامحرمان اجازه ورود به فضای درونی نمیدهم، متوجه شدم که شما را از دور مینگرم و به نوعی نگهبان سرنوشت شما شدهام.
دیدم که دیدن رخت از دور بهتر استصحبت گذاشتم ز تماشائیان شدم
هوش مصنوعی: دیدم که بهتر است از دور تو را ببینم و با خودم فکر کردم که میتوانم از تماشای تو لذت ببرم.
این شد ز خوان وصل نصیبم که بی‌نصیباز التفات ظاهر و لطف نهان شدم
هوش مصنوعی: از این مهمانی وصال، نصیب من این شد که بدون هیچ توجهی از جانب محبوب، در عین حال از لطف و محبت پنهان او بینصیب ماندم.
بر رویم آستین چو فشانید در دروندم ساز در برون به سگ آستان شدم
هوش مصنوعی: در حالی که آستینم را روی صورتم کشیدهام و درونم پر از احساسات و هیجان است، از بیرون به گونهای رفتار میکنم که انگار به دروازهی دوست و عشق نزدیک شدهام.
عمرت در از باد برون آن چه میتوانلیکن که من ز پند تو کوته زبان شدم
هوش مصنوعی: زندگی تو مانند بادی است که میگذرد و آنچه میتوانستی انجام دهی را از دست دادهای. اما من به خاطر نصیحت تو، زبانم به بیان احساساتم کوتاه شده است.
چون محتشم اگرچه به صدخواری از درتهرگز نمی‌شدم به کنار این زمان شدم
هوش مصنوعی: اگرچه همیشه با احترام و ادب به درگاه تو میرفتم، اما اکنون با تمام وجود و بدون شرم، به حضور تو آمدهام.