شمارهٔ ۴۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات خود را از عشق و دلدادگی بیان می‌کند. او ابتدا از هجران رنج می‌برد و ناگهان با روی معشوقه‌اش روبه‌رو می‌شود که این دیدار عقل او را از بین می‌برد و به دیوانگی‌اش می‌افزاید. او به خاطر عشق و جنونش آسایش را از دست می‌دهد و به باغ عاشقی می‌رود. دلش از آفت‌ها ایمن بوده، اما دوباره به بلا و مشکلات دوستی مبتلا می‌شود. او در حال بازگشت از راه عشق است که معشوقه‌اش توجهش را جلب می‌کند، و به شدت تحت تأثیر زیبایی او قرار می‌گیرد. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که هر بار که معشوقه‌اش را می‌بیند، از ترس زیبایی او چشمانش را می‌بندد و این عشق و دلبستگی‌اش به شدت بر روی او تأثیر گذاشته است.
به هجران کرده بودم خو که ناگه روی او دیدمکمند عقل بگسستم ز نو دیوانه گردیدم
هوش مصنوعی: مدتی بود که به دوری او عادت کرده بودم، اما ناگهان چهرهاش را دیدم. در آن لحظه، فکر و عقل از من رفت و دوباره دیوانه شدم.
گرفتم پنبهٔ آسایش از داغ جنون یعنیبه باغ عاشقی از سر گل دیوانگی چیدم
هوش مصنوعی: در دنیای عشق و جنون، از آرامش و آسایش فاصله گرفتم و به دل باغ عاشقی رفتم و از گلهای دیوانگی چیدم.
دلم زان آفت جان بود فارغ‌وز بلا ایمنز آفت دوستی باز آن بلا برخود پسندیدم
هوش مصنوعی: دل من از آن درد و مشکل که دوستی به همراه دارد، رهایی یافته است و از آسیبهای ناشی از آن در امان نیست. با این حال، باز هم آن درد را برای خود انتخاب کردهام.
ز راه عشق بر می‌گشتم آن رعنا دچارم شدازان راهی که می‌رفتم پشیمان بازگردیدم
هوش مصنوعی: وقتی از مسیر عشق بازمیگشتم، آن معشوق زیبا مرا تحتتأثیر قرار داد. از راهی که در حال رفتن بودم پشیمان شدم و تصمیم گرفتم که برگردم.
هنوزم با نهال قامتش باقیست پیوندیکه هرجا دیدم او را جلوه‌گر چون بید لرزیدم
هوش مصنوعی: هنوز هم با قامت زیبایش ارتباطی دارم که هر بار او را میبینم، مانند بید میلرزیدم.
چنان ترسیده‌ام از غمزهٔ مردم شکار اوکه هرگاه آن پری در چشمم آمد چشم پوشیدم
هوش مصنوعی: به قدری از نگاه مردم که مانند شکارچی هستند، میترسم که هر بار آن پری (زیبا) را در چشمانم میبینم، به خاطر ترس از غمزههای آنان، چشمم را میبندم.
در آن ره محتشم کان سروقد میرفت و من در پیزمین فرسوده شد از بس که بر وی چهره مالیدم
هوش مصنوعی: در آن مسیر زیبا، دختری با قامت بلند و خوشاندام در حال حرکت بود و من به دنبال او راه می‌رفتم. آنچنان به او نگاه میکردم و چهرهام را به زمین مالیدم که دیگر زمین زیر پایم فرسوده شد.