شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را در مورد وداع و جدایی بیان می‌کند. او می‌گوید که دلش به شدت به وداع کسی که دوستش دارد آماده است و این جدایی برایش بسیار دردناک است. او احساس می‌کند که مرگ به او نزدیک است و در این حالت، در کنار یاد معشوقش غرق در اندوه است. شاعر به صورت استعاری می‌گوید که زندگی برایش بدون معشوق بی‌معناست و هر لحظه جدایی از او برایش مانند مرگ است. در نهایت، او از دوستانش هم می‌خواهد که درد او را درک کنند اما می‌داند که هیچ دارویی نمی‌تواند این درد را تسکین دهد.
ساز خروش کرده دل ناز پرورمآماده وداع توام خاک برسرم
هوش مصنوعی: دل نازپرور من به شدت نواخته میشود و آماده خداحافظی با تو هستم، بر سرم غم و اندوهی سنگین است.
زان پیش کز وداع تو جانم رود برونمرگ آمده است و تنگ گرفتست در برم
هوش مصنوعی: قبل از این که از تو جدا شوم و جانم از بدن بیرون برود، مرگ به سراغم آمده و سخت مرا در آغوش گرفته است.
نقش هلاک من زده دست اجل بر آبنقش رخت نرفته هنوز از برابرم
هوش مصنوعی: سرنوشت من را همچون نقشی بر آب رقم زدهاند، اما تصویر تو هنوز از جلوی چشمانم نرفته است.
بخت نگون نمود گرانی که صیدوارفتراک بستهٔ تو نشد جسم لاغرم
هوش مصنوعی: سرنوشت بد باعث شد که نتوانستم مانند یک صیاد به دام بیفتم و لاغری من به این دلیل است که کسی مرا شکار نکرده است.
خواهد به یاد رخش تو دادن شناوریسیلی که سر برآورد از دیده ترم
هوش مصنوعی: میخواهم به یاد جمال تو، مانند سیلابی که از چشمان ترم برمیخیزد، خود را در آغوش آب رها کنم و غرق شوم.
گر بر من آستین نفشاند حجاب تومن جیب خود نه دامن افلاک بر درم
هوش مصنوعی: اگر حجاب تو بر من نیفتد، من در جیب خود نه دامن آسمان را بلکه هرچه دارم را خواهم گذاشت.
ای دوستان چه سود که درد مرا دواستصبری که من گمان به دل خود نمی‌برم
هوش مصنوعی: ای دوستان، چه فایدهای دارد که کسی دردی را درمان کند، در حالی که من خودم هم امیدوار نیستم که بتوانم بر دردهایم صبر کنم.
گو برگ عمر رو به فنا محتشم که هستهر یک نفس ز فرقت او مرگ دیگرم
هوش مصنوعی: ای دل، عمرت در حال سپری شدن است و هر لحظه که از او دور هستی، مرگ تازهای را تجربه میکنی.