شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: این شعر از احساس عمیق و درد نهانی عشق سخن می‌گوید. شاعر از عشق و محبت‌هایی که از معشوق دریافت کرده یاد می‌کند و در عین حال، از غم و فراق خود شکایت می‌کند. او به زخم‌های قلبی‌اش اشاره می‌کند که هنوز از معشوق دارد و به حسرت‌هایی از دست رفته می‌پردازد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و از زخم‌هایش آگاه باشد. این شعر به خوبی احساسات عاشقانه و رنج را به تصویر می‌کشد.
به سینه داغ نهانی که داشتم ز تو دارمنهان ز خلق لسانی که داشتم ز تو دارم
هوش مصنوعی: من در دل خود، آتش عشق تو را پنهان کردهام و از این احساس عمیق، زبانی دارم که تنها برای توست و از نظر دیگران پنهان مانده است.
تو لطفها که به من داشتی فغان که نداریولی من آه و فغانی که داشتم ز تو دارم
هوش مصنوعی: تو محبت‌هایی که به من کردی را فراموش نکن، هرچند حالا دیگر از تو خبری نیست. اما من هنوز از درد و اندوهی که برای تو داشتم صحبت میکنم.
مکش به طعنه بی‌دردیم که بر دل غمگینهنوز زخم سنانی که داشتم ز تو دارم
هوش مصنوعی: به من کنایه نزن که ما دردی نداریم، زیرا هنوز زخم کهنهای از تو در دل غمگینم باقی مانده است.
چه سود سرمهٔ آسودگی بدیده کشیدنکه چشم اشک فشانی که داشتم ز تو دارم
هوش مصنوعی: چه فایدهای دارد که زیباییها و راحتیها را تماشا کنم، وقتی که چشمانم پر از اشکهایی است که به خاطر تو ریختهام؟
بدیدهٔ دگران جام کن به رغم من ای گلکه دیدهٔ نگرانی که داشتم ز تو دارم
هوش مصنوعی: ای گل، به خاطر دیگران خود را در معرض نمایش بگذار، هرچند که من نمیخواهم. چون حالا نگاه نگران من به توست، همانطور که قبلاً بود.
به چشم و لطف نهان سوی محتشم نظری کنکه چشم و لطف نهانی که داشتم ز تو دارم
هوش مصنوعی: به نگاه و محبت پنهانی که نسبت به محتشم داری توجه کن؛ چرا که همان نگاه و محبت پنهانی که از تو داشتم، اکنون به تو تعلق دارد.