شمارهٔ ۴۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مقام و جایگاه خاص دعا صحبت می‌کند و به مدح شخصی که مورد محبت اوست می‌پردازد. او می‌گوید که دعا و نیایشش برای آن شخص از دیگر نذورات و تعهداتش مهم‌تر است. شاعر تأکید می‌کند که با وجود تلاشش در دعا، همچنان به زیبایی‌ها و حسنات دوستش می‌اندیشد و تمام وجودش را برای او وقف کرده است. او به نوعی ناتوانی و بی‌تابی خود در عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دعاهایش به نیت دوستش بسیاری از مشکلات را حل می‌کند. در نهایت، شاعر عمیقاً به عشق و ارادت خود نسبت به آن شخص تأکید می‌کند.
من که از ادعیه خوانان دگر ممتازماز دعای تو به مدح تو نمی‌پردازم
هوش مصنوعی: من که در دعا خواندن از دیگران برجستهتر هستم، از دعای تو فقط برای ستایش تو استفاده نمیکنم.
علم مدح تو بیضا علم افراختنی استلیک من از عقبت ادعیه می‌افرازم
هوش مصنوعی: دانش من دربارهی تو تنها ستایش تو را به نمایش میگذارد، اما من از پی دعاهای خودم دست برنمیدارم.
روزگاریست که بر دیده و بختت به دعابسته‌ام خواب و به بیداری خود می‌نازم
هوش مصنوعی: در این روزها، برای خوشبختی و آیندهات دعا کردهام و به حالتی که در بیداری دارم افتخار میکنم.
هست اقبال تو یاور که من ادعیه خوانکار یک ساله به یک روزه دعا می‌سازم
هوش مصنوعی: شانس تو پشت و پناههام است؛ کافیه من یک سال دعا کنم، تا در یک روز به نتیجه برسم.
خورد و خوابی که درو نیست گزیر آن سان رامن به آن هم ز دعای تو نمی‌پردازم
هوش مصنوعی: اگر در دنیایی زندگی کنم که خواب و خوراکی وجود نداشته باشد، باز هم نمیتوانم از دعای تو غافل شوم.
سرو را در جسدم تا رمقی هست ز جاناز برایت به فلک رخش دعا می‌تازم
هوش مصنوعی: تا زمانی که در من رمق و جان وجود دارد، مثل سرو محکم و ایستاده، برای تو در آسمان دعا میکنم و از ته دل آرزو میکنم.
بر سر لوح ثنا طرح دعا خوش طرحیستخاصه طرحی که من از بهر تو می‌اندازم
هوش مصنوعی: نقش دعا بر لوح ستایش زیبا و خاص است، به ویژه دعایی که من برای تو مینویسم.
محتشم تاب و توان باخته در دوستیتمن که بی‌تاب و توانم دل و جان می‌بازم
هوش مصنوعی: محتشم در عشق تو دیگر توان و قدرتی ندارد، چون من که برای تو بی‌تاب و آمادهام، تمام دل و جانم را به تو میسپارم.