شمارهٔ ۴۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود درباره مرگ، جدایی و ناملایمات زندگی می‌پردازد. او می‌گوید اگر به مرگ فکر کند یا از عشق و محبتش سیراب نشود، برای او غمی وجود ندارد. حتی اگر زخمی بخورد یا دلی شکسته داشته باشد، باز هم از آن نمی‌ترسد و احساس می‌کند که ارزش غم خوردن ندارد. شاعر به ویرانی، از دست دادن و عدم وجود امنیت اشاره می‌کند، اما در نهایت می‌گوید که نباید از این مشکلات و آشفتگی‌ها غمگین بود. زندگی و عشق او را از این مسائل رها کرده و او را به صبر و امید دعوت می‌کند.
گر من به مردن دل نهم آسوده جانی را چه غموز مهر من گرجان دهم نامهربانی را چه غم
هوش مصنوعی: اگر من تصمیم بگیرم که بمیرم، دلی آسوده چه نگرانی دارد؟ و اگر از عشق و محبت خود دست بکشم، بیمحبت بودن چه اشکالی دارد؟
از تلخی هجرم چه باک آن شوخ شکرخنده رااز لب به زهر آلوده شیرین دهانی را چه غم
هوش مصنوعی: از جدایی من نگران نباش، زیرا آن معشوق خوشخندهای که لبخندش شیرین است، اگر هم زهر آلود باشد، باز هم دلیلی برای غمگینی وجود ندارد.
دل خون شد و غمگین نشد آن خسرو دلها بلییک کلبه گر ویران شود کشورستانی را چه غم
هوش مصنوعی: دل به شدت ناراحت و غمگین شده، اما خسرو دلها همچنان بیتفاوت است. آیا برای او اهمیت دارد که حتی یک کلبه خراب شود، در حالی که کشوری بزرگ و آباد از بین برود؟
ز افتادنم در ره چه باک آن شوخ چابک رخش راخاری گر افتد در گذر سیلاب رانی را چه غم
هوش مصنوعی: از زمین افتادن من در مسیر چه اهمیتی دارد؟ آن اسب چابک و زیبا اگر در راه خاری به او برخورد کند، برای دویدن در سیلاب نگران نیست.
من خود ره آن شهسوار از رشک می‌بندم ولیگر بگذرد آب از رکاب آتش عنانی را چه غم
هوش مصنوعی: من به خاطر حسادت، خود را کنار میکشم و از او دور میشوم، ولی اگر زمان بگذرد و او از فراز آتش عبور کند، نباید اهمیتی به این موضوع بدهم.
ای دل برون رفتن چه سود از صید گاه عشق اوصید ار گریزد صد قدم زرین کمانی را چه غم
هوش مصنوعی: ای دل، از جایی که در دام عشق او هستیم، چه فایدهای دارد که بخواهیم بیرون برویم؟ حتی اگر او از ما دور شود و به هزاران قدم هم برود، برای ما مهم نیست چون حساسیت و زیبایی او همیشه در دل ما باقی خواهد ماند.
چون نیست هیچت محتشم ز آشوب دوران غم‌مخورصدخانه گر ویران شود بی‌خانمانی را چه غم
هوش مصنوعی: اگر تو چیز باارزشی نداری، نگران آشفتگی دنیا نباش؛ حتی اگر صد خانه هم ویران شود، برای کسی که بیخانمان است، چه غمی دارد؟