شمارهٔ ۴۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که در زندگی به دنبال آرامش است و اگرچه ممکن است راه را گم کند، اما همیشه به عشق و زیبایی معشوق ایمان دارد. داغهای دلش را به سکه‌های گرانبها تشبیه می‌کند و به وجود معشوق به عنوان منبع امید و نور اشاره می‌کند. در نهایت، او خود را تحت سایه محبوبش می‌داند و از آن به عنوان یک شگفتی بزرگ یاد می‌کند.
به فنا بنده رهی می‌دانمره به آرام‌گهی می‌دانم
هوش مصنوعی: من می‌دانم که در نهایت همه چیز به نابودی میرود، ولی همچنان راهی برای رسیدن به سکون و آرامش وجود دارد.
سیهم روی اگر جز رخ توآفتابی و مهی می‌دانم
هوش مصنوعی: اگر روی دیگری جز چهره تو نورانی و درخشان باشد، برای من مانند ماه است.
دارد آن بت مژه چندان که دروهر نگه را گنهی می‌دانم
هوش مصنوعی: آن معشوقه آن چنان مژههایی دارد که هر بار که به او نگاه میکنم، گناهی را حس میکنم.
نگهی کرد و به من فهمانیدکه ازین به نگهی می‌دانم
هوش مصنوعی: او نگاهی به من انداخت و به گونهای فهماند که از این پس با یک نگاه میتوانم وضعیت را درک کنم.
گر ره صومعه را گم کردمبه خرابات رهی می‌دانم
هوش مصنوعی: اگر در مسیر زندگی به بیراهه بروم و نتوانم به صومعه برسم، به خوبی می‌دانم که چگونه به خرابات بروم.
داغهای دل خود را هر یکسکه پادشهی می‌دانم
هوش مصنوعی: من به دردها و غصههای قلبم مانند سکههایی از طلا ارزش قائل هستم.
محتشم سایهٔ آن یکه سوارمن فزون از سپهی می‌دانم
هوش مصنوعی: من به شدت بر این باورم که آن دلاور که در سایهاش هستم، از هر لشکری قویتر و برتر است.