شمارهٔ ۴۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق و جنون‌آمیز خود را بیان می‌کند. او خود را به عنوان یک حلقه در مشق جنون معرفی می‌کند و از سنگینی بار دلش می‌گوید که همچون کوه سنگین است. عشق او، او را مستقل کرده و از قید دیگران رها کرده است. چشمان معشوقش به دل او آسیب زده و او را در عشق به نوعی در درون و بیرون آراسته کرده است. در نهایت، با وجود اشعار زیبا و مهارتش در شعر، احساس بی‌زبانی و ناتوانی در بیان عشقش به معشوق را ابراز می‌کند.
زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونمفرداست که سر حلقه ارباب جنونم
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از حالتی صحبت می‌کند که به نوعی مانند تمرین جنون است. او به خود میبالد که در این حالت، مانند حلقهای در جستجوی عشق و جنون قرار دارد و احساس می‌کند که در آینده، به نقطهای خاص و مهم خواهد رسید که به اوج عشق و جنونش خواهد انجامید.
بار دلم از کوه فزونست عجب نیستگر خم شود از بار چنین قد چو نونم
هوش مصنوعی: دل من از غم و درد به شدت سنگین است و این طبیعی است که زیر چنین باری خم شود، همانطور که یک نون نرم و شکننده نخواهد توانست وزن زیادی را تحمل کند.
تا بندهٔ مه خود شدم ایاماز قید دگر سیمبران کرد برونم
هوش مصنوعی: تا زمانی که به محبوب خود وابسته شدم، روزها مرا از قید دیگران رها کردند.
چشمت به خدنگِ مژه کارِ دلِ من ساختنگذاشت که تیغت شود آلوده به خونم
هوش مصنوعی: چشمان تو مانند تیرکمان دل من را هدف قرار داده و باعث شدهاند که شمشیرت به خون من آلوده نشود.
صد شکر که چون لاله به داغ کهن دلآراسته در عشق تو بیرون و درونم
هوش مصنوعی: بسیار خوشحالم که مانند لالهای با زیبایی دلنواز، در عشق تو، هم درونی زیبا و هم بیرونی زیبا دارم.
من محتشم شاعر و شیرین‌سخن امالال است زبانم که به چنگ تو زبونم
هوش مصنوعی: من شاعر و خوشزبان هستم، اما زبانم گنگ است و توان بیان احساساتم را در برابر تو ندارم.