شمارهٔ ۴۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق شاعر در هنگام جدایی و رفتن از یک مکان محبوب است. شاعر با دل مشغولی و اندوه از کوی یار می‌رود و بار غم و درد را بر دوش دارد. او از بی‌تفاوتی محبوبش صحبت می‌کند و به او یادآوری می‌کند که شاید در آینده پشیمان شود. مردم شهر با زاری و افسوس او را بدرقه می‌کنند و شاعر به شدت دلتنگ است. او همچنین به کنایه به سختی‌هایی که در دل دارد اشاره می‌کند و در انتها می‌گوید که با وجود همه این نشانه‌ها، عزم رفتن را کرده و می‌رود.
از سر کوی تو با صدگونه سودا می‌رومداغ بر جان بار بر دل خار در پا میروم
هوش مصنوعی: من از کنار کوی تو با افکار و احساسات مختلف روانه میشوم، در حالی که درد و غم در وجودم است و خاری در قدمهایم حس میکنم.
آن چه با جان من بدروز می‌کردی مدامکی کنی امروز اگر دانی که فردا میروم
هوش مصنوعی: هر آنچه که در گذشته به من آسیب میزدی، امروز چگونه میتوانی آن را ادامه بدهی اگر بدانی که من فردا خواهم رفت؟
مژدهٔ تخفیف وحشت ده سگان خویش راکز درت با یک جهان فریاد و غوغا میروم
هوش مصنوعی: خبر خوشی به سگان خود بده که من از درت با یک دنیا فریاد و سر و صدا میروم و از ترس آنها کاسته شده است.
میروم زین شهر و اهل شهر یک یک می‌کنندزاری بر من که پنداری ز دنیا میروم
هوش مصنوعی: من از این شهر و مردمش میروم و آنها به یاد من یکی یکی گریه می‌کنند، طوری که انگار من از جهان میروم.
دشت تفتان‌تر ز صحرای قیامت می‌شودبا تف دل چون من مجنون به صحرا میروم
هوش مصنوعی: دشت تفتان به خاطر احساسات و عشق عمیقی که در دل دارم، از بیابان قیامت هم زیباتر و شگفتانگیزتر میشود. من همچون مجنون به دشت میروم.
در لباس منع رفتن بس کن ای جادوزباناین تقاضاها که من خود بی‌تقاضا میروم
هوش مصنوعی: بیخود از من خواهش نکن که نروم، زیرا من خود بدون هیچ خواستهای به سمت تو میآیم.
محتشم از بس پشیمانی به آن سرو روانحرف رفتن سر به سر می‌گویم اما میروم
هوش مصنوعی: محتشم به خاطر افسوس و پشیمانی که دارد، به آن معشوق زیبا می‌گوید که هرچند به او می‌گویم که میروم، اما در واقع نمیتوانم بروم.