شمارهٔ ۴۴۱
هوش مصنوعی: این شعر توصیف احوالات عاشقانه و شور و شوق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از جذابیت و زیبایی چشم‌ها و نگاه معشوق صحبت می‌کند و در ابیات متعددی به تأثیر نگاه او بر خود اشاره می‌کند. او خود را تشبیه به مجنون و بلبل می‌کند و می‌گوید که چقدر مجذوب معشوق است و حاضر است برای عشق او فدای هر چیزی بشود. شاعر به حسرت و آرزوی خود برای نزدیک شدن به معشوق پرداخته و از احساسات عمیق عاشقانه‌اش سخن می‌گوید.
مفتون چشم کم نگه پر فتنه‌ات شوممجنون آهوانه نگه کردنت شوم
هوش مصنوعی: به خاطر نگاه فریبنده و دلربایت، مجنون و دیوانهات میشوم؛ مانند آهویی که محو تماشای زیباییات میشود.
از صد قدم به ناوکی انداختی مراقربان دست و بازوی صید افکنت شوم
هوش مصنوعی: تو به راحتی و از فاصلهای دور مرا به دام انداختی؛ قربان دستان و بازوانی که تو را صید کرده است میشوم.
دامان سعی بر زده‌ای در هلاک منای من هلاک بر زدن دامنت شوم
هوش مصنوعی: ای تو که دست از تلاش برنمیداری، به من اعتماد نکن که اگر به تو آسیب برسانی، خودم به دامنت بیفتم.
زان تندخوتری که توانم ز بیم گشتپیرامنت اگر همه پیراهنت شوم
هوش مصنوعی: از سرعت خشم تو میترسم، اگر پیرامونت شوم، از همه لباسهایم هم میگذرم.
کم می‌کنی نگاه ولی خوب می‌کنیقربان طرح و وضع نگه کردنت شوم
هوش مصنوعی: نگاهت را کمتر می‌کنی، اما این کار را به خوبی انجام میدهی. قربان زیبایی و حالت وقتی که به من نگاه می‌کنی.
کردی ز باده پیرهن عاشقانه چاکشیدای چاک کردن پیراهنت شوم
هوش مصنوعی: به خاطر شراب، پیراهن عاشقانهام را پاره می‌کنی و من هم به خاطر عشق، پیراهن تو را پاره خواهم کرد.
من بلبل ندیده بهارم روا مدارکاواره همچو محتشم از گلشنت شوم
هوش مصنوعی: من مانند بلبل نیستم که بهار را تجربه کرده باشد، بنابراین مرا نرسان به جایی که فقط درختانت را ببینم، چون از دلخوشی تو غمگین میشوم.