شمارهٔ ۵۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی به محبوب صحبت می‌کند. او به زیبایی و جذبه محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر به او نزدیک شود، نگران است که دیگران راز عشقش را بفهمند. عشق او به محبوب آنچنان عمیق است که هیچ چیز او را از این احساس بی‌نیاز نمی‌کند. همچنین، شاعر به شکار عشق و رنجی که از سوگند و فراق تجربه می‌کند، اشاره دارد. در نهایت، او از قدرت کلام و شعر در توصیف عشقش می‌گوید و از آثار محبوب قدردانی می‌کند.
تائبم از می به دور نرگس غماز اوتا نگویم در سر مستی به مردم راز او
هوش مصنوعی: من از شراب و لذتهای آن دست بر داشتهام تا وقتی در حالت مستی قرار دارم، نتوانم سرانجام راز عشق او را به دیگران بگویم.
می‌شوم غمگین اگر سوی خود آوازم کندزان که می‌ترسم رقیبی بشنود آواز او
هوش مصنوعی: اگر صدای او به سوی من بیاید، غمگین می‌شوم، چون از این می‌ترسم که رقیبی صدای او را بشنود.
با وجود آن که یک نازش به صد جان می‌خرمکرده استغنای عشقم بی‌نیاز از ناز او
هوش مصنوعی: با اینکه فقط یک بار نگاه او برای من ارزش جانهای زیادی را دارد، اما عشق من به او به قدری عمیق است که به ناز و کرشمهاش نیازی ندارم.
تیر او مرغیست دست آموز و مرغ روح ماچون دل طفلان به پرواز است از پرواز او
هوش مصنوعی: تیر او مانند پرندهای است که آموزش دیده و تحت کنترل است، اما پرواز روح ما شبیه پرواز یک کودک است که آزاد و بدون قید و شرط پرواز می‌کند.
هر کرا بینم که دم گرمست ازو ایمن نیمزان که می‌ترسم به تقریبی شود دمساز او
هوش مصنوعی: هر کسی را که میبینم که با انرژی و شوق زیاد صحبت می‌کند، به او اطمینان نمیکنم، چون نگرانم که به مرور زمان، به او وابسته شوم و دمسازش شوم.
ترک من شد مست و بر دوش رقیب انداخت دستوه که شد ملک دلم ویران ز دست انداز او
هوش مصنوعی: ترک من دچار مستی شده و بر دوش رقیب دست انداخته است. وای که چگونه دل من از چنگ او ویران شد!
هر کجا مطرب ز نظم محتشم خواند این غزلآفرین کردند بر طبع سخن پرداز او
هوش مصنوعی: در هر مکانی که نوازنده به زیبایی این غزل را بخواند، ستایشهایی نسبت به طبع و ذوق شاعر او ابراز میشود.