شمارهٔ ۵۴۲
هوش مصنوعی: شعر به احساس درد و تنهایی در عشق اشاره دارد. شاعر از عاطفه و یاد معشوق خود سخن می‌گوید و از اینکه این عشق به او رنج و درد می‌دهد، ناله می‌کند. او از همسایه‌اش می‌خواهد که در غم و اندوه او دخالت نکند و با زاری‌هایش دل محبوبش را بیشتر نرنجاند. شاعر احساس می‌کند که دیگر نمی‌تواند این غم را تحمل کند و از بخت بدش شکایت دارد. او به فلک می‌گوید که حتی در زمان خوشی و شادی نیز دلش شاد نخواهد بود. در انتها، شاعر به اندوه و ناتوانی خود در عشق اشاره می‌کند و از بیداد و بی‌رحمی که بر او رفته، گلایه می‌کند. تمامی این ابیات نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات شاعر و دشواری‌های عشق و جدایی است.
شبهای هجران همنشین از مهر او یادم مدههمسایه را دردسر از افغان و فریادم مده
هوش مصنوعی: در شبهایی که دور از او هستم، از یاد و عشق او مرا فراموش نکن و همسایه را به خاطر صدای ناله و فریاد من دچار زحمت مکن.
از زاری و افغان من گردد دل او سخت ترای گریه بر آبم مران ای آه بر بادم مده
هوش مصنوعی: دل او از درد و نالههای من سختتر میشود. پس ای گریه، مرا در آب نینداز و ای آه، بر باد نفرست.
چون میرم و کین منش باقی بود ای بخت بدجز جانب دوزخ صلا زین محنت آبادم مده
هوش مصنوعی: وقتی که میروم و ویژگیهای ناپسند من همچنان باقی میماند، ای بخت بد، نمیتوانم جز سمت دوزخ به جایی بروم، پس مرا از این آباد محنت دور کن.
زین سان که آن نامهربان شاد است از ناشادیمگر مهربانی ای فلک هرگز دل شادم مده
هوش مصنوعی: اگر او که بیمحبت است، خوشحال است از غم و اندوه من، ای آسمان، هرگز دل شادابم را به من نده!
هر دم به داد آیم برت از ذوق بیداد دگرخواهی به داد من رسی بیداد کن دادم مده
هوش مصنوعی: هر لحظه برای کمک به تو میآیم، اما این حالتی از شوق و رنج است. اگر بخواهی به من کمک کنی، زحمت بیشتری به خودت نده و از من چیزی نخواه.
هر دم کنم صد کوه غم در بیستون عشق تومن سخن جان دیگرم نسبت به فرهادم مده
هوش مصنوعی: هر لحظه، درد و غم زیادی را در دل دارم، به خاطر عشق تو. من نمیخواهم که روح دیگری را به خاطر عشق فرهاد به من مدیون کنی.
گفتم به بیدادم مکش در خنده شد کای محتشمحکمت بر افلاطون مخوان تعلیم بیدادم مده
هوش مصنوعی: به کسی گفتم که در شادی و خندهاش مرا آزار ندهد، زیرا ای بزرگوار، حکمت عمیق را به افلاطون نسبت نده. من آموزش و پرورش را به تو نمیدهم.