شمارهٔ ۵۹۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و چالش‌های آن است. شاعر از حسرت و تماشاگری می‌گوید که تحت تأثیر زیبایی معشوقش قرار گرفته و به جایی می‌رود که درد و غم را تجربه می‌کند. او اشاره می‌کند که درست است که به بهشت و حور فکر می‌کند، اما جاذبه و زیبایی معشوقش به قدری عجیب و قوی است که او را از همه چیز دور می‌کند. شاعر در ادامه تمایل به حفظ ایمان خود را در مواجهه با زیبایی معشوق بیان می‌کند و از بلای عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. در نهایت، او دچار سردرگمی است که چگونه می‌تواند دین و ایمان خود را در این عشق حفظ کند.
مرا حرص نگه هردم به رغبت می‌برد جائیکه هست آفت گمار از غمزه بر من چشم شهلائی
هوش مصنوعی: علاقه و حرص من هر لحظه مرا به جایی می‌برد که در آن خطری وجود دارد، و این خطر به خاطر نگاه گناهآلود چشمان زیبا و سیاه من است.
زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شایدکه می‌بینم عجب روئی و می‌باشم عجب جائی
هوش مصنوعی: اگر به زیباییها و نعمتهای بهشت فکر کردی و از آنها غافل نباشی، شاید بتوانی زیباییهایی را ببینی که حیرتآورند و در جایی شگفتانگیز قرار داری.
یکی از عاشقان چشم مردم پرورش می‌شداگر می‌بود نرگس را چو مردم چشم بینائی
هوش مصنوعی: اگر نرگس مانند مردم چشمی بینا داشته باشد، یکی از عاشقان می‌تواند در نگاه او پرورش یابد و رشد کند.
چو ممکن نیست بودن بی‌بلا بسیار ممنونمکه افکندست عشقم در بلای سرو بالائی
هوش مصنوعی: چون نمیتوان زندگی کرد بدون درد و رنج، بسیار سپاسگزارم که عشق مرا در سختی و مشکلاتی چون آن درخت بلند انداخته است.
ندانم چون کنم در صحبت او حفظ دین خودکه چشمش می‌کند تاراج ایمانم به ایمائی
هوش مصنوعی: نمیدانم چطور باید در کنار او دین خود را حفظ کنم، چون نگاهش باعث میشود ایمانم را از دست بدهم.