رباعی شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از شادی و افتخاری که به خاطر حضور معشوق در زندگی‌اش به دست آورده، صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که معشوق او را از ذلت و حقارت نجات داده و به مقام والایی رسانده است. اما در عین حال، درخواست می‌کند که معشوق او را مدام نگه دارد و دوباره به حالت گذشته برنگرداند.
ای کرده قدوم تو سرافراز مراوز یک جهتان ساختهٔ ممتاز مرا
هوش مصنوعی: تو با حضور خود باعث افتخار من شدهای و از یک سمت وجودم، شخصیت ویژهای برایم ساختهای.
از خاک مذلتم چو برداشته‌اییک باره نگهدار و مینداز مرا
هوش مصنوعی: وقتی از حالت پست و ذلیل خودم را بیرون کشیدهای، لطفاً مرا به حال خود رها نکن و مراقبم باش.