رباعی شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و لطافت بستر خواب محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که تکیه‌گاه این شوخ، چشم عاشقانه‌اش است و بازوهای پادشاهان، زیر سر او چون تشکی نرم هستند. همچنین، به خاطر کیفیت عالی و دلنشین بستر او، حتی آسمان شب هم به آن حسرت می‌برد.
آن شوخ که تکیه‌گاه او چشم ترستبازوی شهان چو بالشش زیر سرست
هوش مصنوعی: آن معشوقهی بازیگوش که تکیهگاهش اشکهایش است، بازوهای پادشاهان مانند بالش زیر سرت قرار میگیرد.
از بس که اساس بستر او عالیستچادر شب بسترش سپهر دگرست
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و علو پایههای هستی او، آسمان همچون چادری بر روی بستر او قرار گرفته است.