رباعی شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به لحظه‌ای عاشقانه اشاره می‌کند که دلش به یاد ابروی معشوقش پر از خیال و احساس می‌شود. او از ناز و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و به تأثیر عمیق آن بر قلبش اشاره می‌کند. ابرو و نرگس معشوقش مانند تیرهایی از کمان، به دل او اصابت کرده و در آنجا باقی می‌مانند.
روزی که دلم خیال ابروی تو بستوز ناز به من نمودی آن نرگس مست
هوش مصنوعی: روزی که دل من به فکر ابروی تو مشغول بود و تو با ناز و زیبایی، آن نرگس دلربا را به من نشان دادی.
تیری ز کمان‌خانهٔ ابروی تو جَستدر سینهٔ من تا پر و سوفار نشست
هوش مصنوعی: پیکانی از کمان ابروی تو به سینهام پرتاب شد و در دل من جا گرفت.