رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حسرت و ناکامی خود سخن می‌گوید. او به یک عشق یا رابطه‌ای اشاره می‌کند که باعث بدنامی‌اش شده و این وضعیت باعث شده که رشته ارتباطش با دین و ایمانش را از دست بدهد. همچنین، او به یادآوری یک تاتاری اشاره می‌کند که نماد هویت یا سلسله‌ای بوده که به یکباره از دست داده است و به اسلام گرایش پیدا کرده. این احساس از دست دادن و ناامیدی در شعر به خوبی مشهود است.
آن طره چو دارم من بدنام ز دستسررشتهٔ دین رفت به ناکام ز دست
هوش مصنوعی: وقتی که من آن موهای زیبا و دلربا را دارم، دیگر از دین و راه درست دور شدم و به بیراهه افتادهام.
تاتاری از آن سلسله در دستم بودیک باره به داده بودم اسلام ز دست
هوش مصنوعی: یک تکه از زنجیرهای که در دستانم بود، ناگهان به من داده شد و من اسلام را از دست دادم.