رباعی شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از خداوند می‌خواهد که حتی اگر به خاطر گناهانش مورد مجازات قرار گیرد، به دلیل عظمت و بزرگی خود، او را ببخشد. او اشاره می‌کند که خداوند به همه عالم نگاه می‌کند، اما در این لحظه خاص، امیدوار است که نگاهش به او بیفتد و او را مورد عفو قرار دهد.
خواهمچو جزا طرح عقاب اندازدجرم دو جهان به جرم من ضم سازد
هوش مصنوعی: من میخواهم مثل عقابی که انتقام میگیرد، گناهان دو جهان را به گناهم پیوند بزنم و عواقب آن را به نمایش بگذارم.
تا عفو که چشم کائناتست بر آنچشم از همه پوشیده به من پردازد
هوش مصنوعی: تا زمانی که نگاه بخشش، که ناظر بر همه چیز است، به من توجه کند و از دیگران پنهان بماند.