رباعی شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: غزلی دربارهی کسی است که با وجود تحمل درد و رنج، از طرف محبوبش به وعدههایش وفا نکرده است. او از ستم و غمش زخم خورده، اما هیچگاه از محبتش کاسته نشده و همچنان در انتظار وفای اوست.
یاری که به نیش غم دلی ریش نکردبر من ستم از طاقت من بیش نکرد
هوش مصنوعی: دوستی که با نیش درد و غم، دلش را آزرده نکرد، بر من ظلمی نمیکند که از اندازهام فراتر باشد.
هرچند که انتظار بسیارم دادآخر نه وفا به وعده خویش نکرد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه انتظار زیادی داشتم، اما در نهایت او به قولش عمل نکرد.