رباعی شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از حس تنهایی و خستگی ناشی از نبود محبوب سخن می‌گوید. او به تصویر خود در آیینه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده غم و اندوه اوست. هرچند که خیالی در ذهنش نقش می‌بندد، اما در نهایت می‌فهمد که هیچ‌چیز جز یاد محبوب در آن خیال حاضر نیست.
ای بی تو چو هم دم به من خسته نمودهآیینه که بینم این تن غم فرسود
هوش مصنوعی: بدون وجود تو، هر لحظه که در کنارم هستی، آینه را به من نشان میدهد و من میبینم که این جسم من از غم و اندوه فرسوده شده است.
آمد به نظر خیالی اما آن نیزچون نیک نمود جز خیال تو نبود
هوش مصنوعی: به نظر میرسید که او به خواب و خیال آمده، اما وقتی خوب دقت کردم، متوجه شدم که جز خیال تو هیچ نبوده است.