رباعی شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد و رنجی که به خاطر جدایی از معشوقش متحمل شده میگوید. او پیش از جدایی، در آسایش بوده و حالا با وداع معشوق، دلش آتش میگیرد و فریاد میزند که این جدایی ناگهانی بسیار سخت و عذابآور است.
زان پیش که هجر تو برد آراممآمد به وداع تو دل خود کامم
هوش مصنوعی: پیش از اینکه غم جدایی تو آرامش را از من بگیرد، دلم را آماده وداع با تو کردم.
فریاد که بیشتز ز هنگام فراقدل سوخت ازین وداع بیهنگامم
هوش مصنوعی: فریاد بزنید که دل من از این جدایی بیموقع بیشتر از هر زمان دیگری آتش گرفته است.