رباعی شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تمایز بین دو نوع خواسته اشاره می‌کند: زاهد در پی ثواب و پاداش الهی است، در حالی که شاعر به امید بخشش و رحمت عظیم خداوند می‌نگرد. او با دست خالی به سوی خدا می‌رود، در حالی که می‌داند خداوند نعمت‌ها و تحفه‌هایی بر او ارزانی می‌دارد. در نهایت، شاعر در پی این است که بداند کدامیک از این دو نوع خواسته، بیشتر موجب خوشنودی خداوند می‌شود.
دارد ز خدا خواهش جنات نعیمزاهد به ثواب و من به امید عظیم
هوش مصنوعی: زاهد به خاطر پاداش و ثواب، به دنبال بهشتهای نعمتآور است، اما من با امید و آرزوی بزرگتری به سوی خدا میروم.
من دست تهی میروم او تحفه به دستتا زین دو کدام خوش کند طبع کریم
هوش مصنوعی: من با دستان خالی میروم و او با هدیهای در دست، تا ببینیم کدام یک از ما بیشتر مورد محبت و لطف قرار میگیرد.