رباعی شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی چشمان محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که برای تماشای او باید به تماشایش بنشیند. اما وقتی به چهره‌اش نگاه می‌کند، همه کارهایش تحت تأثیر قرار می‌گیرد و نفسش بند می‌آید. به نوعی، زیبایی او باعث شده که شاعر از کار و زندگی‌اش بازبماند.
آن شوخ که چشم مردمی دارم ازوگفتم به نظاره کام بردارم ازو
هوش مصنوعی: آن شخصی که چشمهای جذابی دارد، من دربارهاش صحبت کردم و امیدوارم از تماشای او لذت ببرم.
نادیده رخش تمام رفتم از کاروز نیم نفس تمام شد کارم ازو
هوش مصنوعی: من از کار و زندگی به خاطر زیبایی چهره‌اش غافل شدم و به بینفسی افتادم.