شمارهٔ ۵۴ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شخصیتی بزرگ و با همت می‌پردازد که در راه generosity (بخشش) و مهربانی تلاش می‌کند. شاعر به ستایش این شهسوار می‌پردازد و او را از دیگران متمایز می‌کند. به نوعی، شاعر بیان می‌کند که در این مسیر، دیگران که خود را کریم می‌نامند، در حقیقت همانند گندم‌نمایی هستند که فقط ظاهرشان خوب است. شاعر می‌گوید که هرگز طمعی به آنچه که در دسترس نیست ندارد، ولی آرزو دارد که نباید به امید وعده‌های آینده برای به دست آوردن چیزهای ارزشمند نشیند. در نهایت، او از استر (حیوانی که نشانه امید است) خود می‌خواهد که به دستاوردهایش امیدوار باشد و نه از وعده‌ها ناامید شود.
ای شهسوار عرصه همت که می‌کشنددر راه جود غاشیه‌ات حاتمان به دوش
هوش مصنوعی: ای دلیر و جوانمردی که در میدان تلاش و فداکاری به اوج بلندی رسیدهای، کسانی که در مسیر بخشش و نیکی به تو کمک میکنند، در واقع بار سنگینی را بر دوش خود دارند.
در جنب همت تو کریمان دیگرندگندم نمای روکش قلاب جو فروش
هوش مصنوعی: در کنار تلاش و همت تو، افراد نیکوکار دیگر وضعیت خوبی ندارند. کسانی که خود را به جای گندم نشان میدهند، در واقع فقط فروشنده جو هستند و کیفیت کمتری دارند.
با آن که زآتش کرم هیچ به اذلیهرگز مرا نیامده دیگ طمع به جوش
هوش مصنوعی: اگرچه آتش کرم هیچ تأثیری بر من ندارد، اما هرگز در دل من طمعی به جوش نیامده است.
اما ز عزت جو کمیاب پربهاگر دیدهٔ پهن گوش امید از نوید دوش
هوش مصنوعی: اما به خاطر ارادت و ارزش بالای خود، اگر چشم امید بر نوید شب گذشته دوخته شود، کمیاب و گرانبها خواهد بود.
چو لطف کن که استر امیدوار مناز انتظار وعده جو شد دراز گوش
هوش مصنوعی: وقتی تو بخواهی که لطف کنی، دیگر امید من به وعدهات طولانی و بیپایان میشود.