شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اوج قدرت و مقام شاه یحیی اشاره می‌کند که در اوج، از زندگی در این دنیا خسته می‌شود. او با دیدن همت بلند دیگران، احساس ناامیدی کرده و تصمیم به ترک این جهان می‌گیرد. در نهایت، زمان مرگش نزدیک می‌شود و آهی عمیق از دل برمی‌آورد، بیانگر جدایی از دنیا و درک تاریخ حیاتش.
همان اوج دولت شاه یحییکه پروازش گذشت از ذروهٔ ماه
هوش مصنوعی: در زمان اوج قدرت شاه یحیی، او بهقدری موفق بود که حتی از قلهٔ ماه نیز فراتر رفت و موفقیتها و دستاوردهایش نامی ماندگار از خود بر جای گذاشت.
به تنگ آمد دلش ناگه ازین بومز هم پروازی اقران و اشباه
هوش مصنوعی: دلش ناگهان از این سرزمین و جمعیت همنوعان و دوستانش به شدت ناراضی و پر از دلتنگی شده است.
چو بود از زمرهٔ همت بلندانز شاخ سدره گردید آشیان خواه
هوش مصنوعی: زمانی که همت بزرگانی مانند درخت سدره وجود دارد، تو هم به دنبال ساختن آشیانهای از آرزوها و بلندپروازیها باش.
چو بیرون از جهان می‌رفت می‌گفتزبان هاتفان الخلد مثواه
هوش مصنوعی: وقتی از این دنیا خارج میشد، میگفت که زبان فرشتگان بهشت جایگاه اوست.
چو او را جان برآمد برنیامدز جان خلق غیر از آه جانکاه
هوش مصنوعی: زمانی که او جان داد، هیچ صدایی جز آهی عمیق و دردناک از دیگران شنیده نشد.
چو تاریخش طلب کردم خرد گفتبرون شد شاه یحیی از جهان آه
هوش مصنوعی: زمانی که به تاریخ او نگاه کردم، خرد گفت که شاه یحیی از این دنیا رخت بربسته است.