شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عظمت خداوند و تأمل در قدرت و لطف او می‌پردازد. شاعر از حیرت و شگفتی خود در برابر آسمان‌ها و عظمت خالق می‌گوید و تأکید می‌کند که اگر هنوز لطف و عطای خاصی از جانب خدا بر او نرسیده، وجود عطایای کوچک نیز اهمیت دارد. او به کمبودها و نواقص خود اشاره می‌کند و این که اگر بخواهد دعا و درخواست خود را پیش خدا ببرد، باید در نظر داشته باشد که اعمالش چه تأثیری بر سرنوشتش دارد. در نهایت، شاعر از گناهان و ناکامی‌های خود در زندگی سخن می‌گوید و آن‌ها را به عنوان موانع در مسیر خود بررسی می‌کند.
زهی بر حشمت گردون اساستز حیرت دیدهٔ افلاک خیره
هوش مصنوعی: زندگی در عظمت و قدرت آسمانی، شگفتی را در چشمهای ستارهها به وجود آورده است.
به من لطف دی و امروزت آخرچه باشد گر بود بر یک و تیره
هوش مصنوعی: به من امروز نیکی کن و ببین در آینده چه بر من خواهد گذشت، اگر روزگار بر من تیره و تار شود.
نمائی گر به جای لطف موعودعطائی از عطایای صغیره
هوش مصنوعی: اگر به جای لطف و مهربانی محبوب، چیزی از نعمتهای کوچک و جزئی به من بدهی، برایم کافی نیست.
شود جود تو را مقدار ناقصشود طبع تو را آهسته تیره
هوش مصنوعی: اگر سخاوت تو کم شود، طبیعت تو به آرامی تیره و تار خواهد شد.
قضای حاجت من گر ثوابستبرای روز بد بادت ذخیره
هوش مصنوعی: اگر برآورده شدن خواستهام پاداشی دارد، پس برای روزهای سخت آیندهام ذخیرهاش کن.
دراز بخت من ناکس گناهستگناهی میکنی باری کبیره
هوش مصنوعی: بخت بلند من به بدی است، چرا که تو گناهی میکنی که سنگین و بزرگ است.