رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این ابیات به مفهوم ناپایداری زندگی و فریبندگی ظواهر اشاره دارند. اگر شاخ بقا، یعنی نشانه‌های زندگی و خوشبختی، از ریشه‌ی بخت و اقبال تو جوانه زده باشد، یا اگر لباس عمر به خوبی بر تن تو اندازه گرفته شده باشد، نباید در خیمه‌ی تن به ظواهر تکیه کنی؛ زیرا پایه‌های این خیمه، که به گونه‌ای نماد جسم و زندگی است، سست و ناپایدارند. به عبارت دیگر، به دنیا و مادیات تکیه نکن، چون همه چیز در این دنیا گذرا و ناپایدار است.
گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ستور بر تنِ تو، عُمْر، لباسی چُسْت است
شاخه ی زندگی از ریشهٔ بخت و اقبال تو رشد کرده است؛ و عمر، مانند لباسی محکم بر تن تو است.
در خیمهٔ تن که سایبانی‌ست تو راهان تکیه مکن که چارمیخش سُسْت است
بدن تو مانند خیمه ای است که میخ های سستی دارد و نمیتوان به ستون آن تکیه کرد — وابسته به زندگی نباش که استحکام لازم را ندارد و ممکن است به زودی از بین برود.