رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این فصل، شاعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت در کنار جویبار و کشتزار می‌پردازد و از لذت‌های زندگی، به ویژه نوشیدن باده و خوشگذرانی با دوستان صحبت می‌کند. او از محدودیت‌های مذهبی و دینی فاصله می‌گیرد و به شادابی و آزادی در تلاش برای بهره‌بردن از لحظات زندگی اشاره دارد.
فصل گل و طرف جویبار و لب کشتبا یک دو سه اهل و لعبتی حور‌سرشت
در فصل گل کنار جویبار و در میان مزارع، با چند نفر از دوستان و یاران همچون حور بهشتی هستیم. [لذت از طبیعت و انسانهای نیک]
پیش آر قدح که باده‌نوشان صبوحآسوده ز مسجد‌ند و فارغ ز کنشت
جام را به جلو بیاور (از زندگی لذت ببر) که نوشندگان باده صبح (همان کسانی که لذت واقعی زندگی را میچشند،) آرام در مسجد ویا مشغول عبادت نیستند.