رباعی شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: این بیت شعر به توصیف افرادی می‌پردازد که در فضیلت و رفتار نیکو به جمع دوستان و آشنایان خود پیوسته‌اند. آن‌ها در تاریکی شب به دلایل خاصی از واقعیات دور شده و به خواب رفته‌اند، گویی تنها به داستان‌ها و خیال‌ها قناعت کرده‌اند و از راهی که باید بروند، دور شده‌اند.
آنان که محیط فضل و آداب شدنددر جمع کمال شمع اصحاب شدند
آن‌ها که تمام دانشها و فنون را کسب کردند و به تمام علم ها دست یافتند (و چنان کمال یافتند که) که دانشمندان از آن‌ها میآموختند و مانند شمعی محافل را روشن کردند.
ره زین شب تاریک نبردند برونگفتند فسانه‌ای و در خواب شدند
خود چیزی (از این اسرار دنیا) ندانستند و چیزی نگفتند جز افسانهای؛ و سپس خاموش شدند.