رباعی شمارهٔ ۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به گذر زمان و پایان عمر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وقتی عمر به پایان برسد، فرقی نمی‌کند که زندگی شیرین بوده یا تلخ. او از نوشیدن نوشیدنی‌ای صحبت می‌کند که نباید به خاطر آینده نگران بود، زیرا بعد از مرگ، روزها و شب‌های زیادی خواهد گذشت. این شعر به نوعی دعوت به زندگی در لحظه و لذت بردن از آن است پیش از اینکه دیر شود.
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخپیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ
هوش مصنوعی: زمانی که عمر به پایان میرسد، فرقی نمی‌کند که زندگی چقدر شیرین یا تلخ بوده است؛ وقتی که ظرف پر میشود، دیگر مهم نیست که در کجا زندگی کردهای، چه در بغداد و چه در بلخ.
می نوش که بعد از من و تو ماه بسیاز سَلخ به غُرّه آید از غُرّه به سلخ
می بنوش و لذّت ببر که بعد از من و تو هم ماه بسیار شروع و تمام میشود سلخ: به آخر رسیدن ماه. غره: آغاز ماه نو.