رباعی شمارهٔ ۸۰
در این ابیات، شاعر با استفاده از تمثیل و تصویری که زر و پول را در خاک پنهان می‌کنند به آدمیان می‌گوید که قدر لحظات زندگی را بدانند که دوباره به این زندگی برنخواهند گشت پس باید قدر آن‌را دانسته و به شادی بگذرانند و بمی‌گوید کسانی‌که پیش از آنکه مرگ به‌آنها بتازد زندگی را به‌شادی و میگساری نپیمایند در غفلت و نادانی هستند.
زآن پیش که بر سرت شبیخون آرندفرمای که تا بادهٔ گلگون آرند
پیش از آنکه مرگ به تو شبیخون بزند، بگو تا باده ناب گلرنگ برای تو بیاورند
تو زر نه‌ای ای غافل نادان که تو رادر خاک نهند و باز بیرون آرند
تو زر جماد نیستی ای نادان! که تو را در خاک پنهان کنند و باز از خاک بیرون بیاورند!