رباعی شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این ابیات به بررسی بی‌فایده بودن نگرانی و تفکر بیهوده درباره زندگی می‌پردازد. شاعر از دوستش می‌خواهد که نسبت به وجود خود چگونه می‌اندیشد و از او می‌خواهد که به جای دل‌مشغولی به زندگی خوش بگذرانند، زیرا تدبیری برای او از قبل در نظر گرفته نشده است. پیام کلی این ابیات تأکید بر لذت‌بردن از زندگی و رها کردن نگرانی‌های بی‌فایده است.
از بودنی ای دوست چه داری تیماروز فکرت بیهوده دل و جان افکار
هوش مصنوعی: دوست عزیز، از وجودت چه غم و نگرانی داری؟ و چرا با فکرهای بیهوده دل و جانت را مشغول میکنی؟
خرم بزی و جهان به شادی گذرانتدبیر نه با تو کرده‌اند اول کار
هوش مصنوعی: شاد باش و زندگی را با خوشی بگذران، زیرا تدبیر و سرنوشت پیش از این، با تو کاری نداشته است.