رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به این نکته اشاره دارد که به دل خود غمهای این دنیا را نخور. غمها و مشکلات به صورت بیهودهای وجود دارند و چه بسا که گذرا هستند. بنابراین بهتر است که خوش باشیم و به غمهای گذشته و چیزهای بیمعنا فکر نکنیم.
ای دل غم این جهان فرسوده مخوربیهوده نهای غمان بیهوده مخور
هوش مصنوعی: ای دل، غصههای این جهان ناپایدار را بیجهت تحمل نکن، زیرا رنجهای بیفایده و بیمعنی را بر خود روا ندار.
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدیدخوش باش غم بوده و نابوده مخور
هوش مصنوعی: وقتی که گذشته تمام شده و چیزی از آن باقی نمانده است، شاد باش و به غمهای گذشته فکر نکن.