رباعی شمارهٔ ۱۰۳
این رباعی درباره کوتاه و گذرا بودن نعمتهای دنیایی و زودگذر بودن عمر است که آدمی نباید دل به آنها ببندد، چون ناپایدار هستند.
ای دل همه اسباب جهان خواسته گیرباغ طربت به سبزه آراسته گیر
عزیز دل! فرض کن که همه نعمات و رفاه زندگی و جهان را بهدست آوردهای و نیز باغ شادی تو پر نعمت و سبزه گشتهاست
وآنگاه بر آن سبزه شبی چون شبنمبنشسته و بامداد برخاسته گیر
و سپس بر این شادیها و نعمتها کوتاهزمانی مثل یک شبنم نشستهای و رفتهای.