رباعی شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی انسان‌هاست که به خاک و قبر تبدیل شده‌اند و با مرگ خود به گرد و غبار پیوسته‌اند. هر ذره از آن‌ها با دیگر ذرات ارتباط دارد و متوجه حال خود نیستند. شاعر به نوعی به شراب بی‌خبری اشاره می‌کند که افراد را به حالت مستی رسانده و آن‌ها از همه چیز غافلند.
این اهل قبور خاک گشتند و غبارهر ذره ز هر ذره گرفتند کنار
هوش مصنوعی: این افراد که در گورستان به خاک سپرده شده‌اند، از خاک و غبار تشکیل شده‌اند و هر ذرهای از آن‌ها، غباری از دیگران را با خود دارد.
آه این چه شراب است که تا روز شماربیخود شده و بی‌خبرند از همه کار
هوش مصنوعی: آه، چه شرابی است که آدمها را به حال خود رها کرده و از تمام امور بیخبر کرده است!