رباعی شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دوستانش می‌خواهد که به جای نگرانی درباره فردا، در همین لحظه زندگی کنند و از آن لذت ببرند. او تأکید می‌کند که در آینده، وقتی از این دنیا می‌گذریم، با کسانی که سال‌ها عمر کردند، در یک سرنوشت خواهیم بود. پس بهتر است از لحظات فعلی بهره ببریم.
ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریموین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم
هوش مصنوعی: ای دوست، بیا تا نگرانیهای آینده را فراموش کنیم و این لحظه از زندگی را ارزشمند بشماریم.
فردا که ازین دیرِ فنا درگذریمبا هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم
بعد از مرگ، با کسانی که هفت هزار سال پیش فوت کردهاند در یک سطح و هم زمان خواهیم بود. (اشاره به عدم وجود بعد زمان در عالم پس از مرگ)