رباعی شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده مشاهده شاعر از انسان‌های گزنده و مرده‌ای است که بر روی زمین خوابیده‌اند. با نگاهی به سرنوشت افرادی که نه آمده‌اند و نه رفته‌اند، احساساتی از عدم و گذر زمان را در آن‌ها می‌بیند. شاعر به عمق وجود آدم‌ها و تاریخ وجودشان می‌نگرد و به جماعتی که در میان خاک و زمان گم شده‌اند، اشاره دارد.
بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینمدر زیرِ زمین، نهفتگان می‌بینم
هوش مصنوعی: بر بستر خاک، افرادی را می‌بینم که خوابیده‌اند و در زیر زمین، کسانی را می‌بینم که پنهان شده‌اند.
چندان که به صحرای عدم می‌نگرمناآمدگان و رفتگان می‌بینم
هوش مصنوعی: هر چقدر به سرزمین عدم و عدم وجود فکر میکنم، افرادی را می‌بینم که هنوز نیامدهاند و کسانی که رفته‌اند.