رباعی شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس عدم تعلق و ناپایداری در زندگی هستند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چون در این دنیا هیچ جایگاه ثابتی ندارد، بی‌می و معشوق بودن خطایی بزرگ است. او از نگرانی‌ها و امیدها نسبت به گذشته و آینده سخن می‌گوید و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که وقتی خود را ترک کند، دیگر هیچ چیزی برایش اهمیت نخواهد داشت.
چون نیست مقام ما در این دهر مقیمپس بی می و معشوق خطائیست عظیم
از آن جا که ما در این دنیا جایی ثابت و دائمی نداریم، بنابراین زندگی بدون عشق و خوشی، اشتباه بزرگی خواهد بود.
تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیمچون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم
هوش مصنوعی: تا کی من همچنان به امید و ترس از گذشته و آینده زندگی کنم؟ وقتی من از این جهان بروم، دیگر نه به گذشته و نه به آینده چیزی باقی نخواهد ماند.