رباعی شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر ابراز میکند که نمیتواند رازهای زندگی و زمانه را بگوید و از عمق تفکرش به درک و خرد برسد. همچنین، به نوعی احساس محدودیت و ناتوانی در بیان و درک این مسائل را نشان میدهد.
خورشید به گِل نَهُفت مینتوانمو اسرار زمانه گفت مینتوانم
هوش مصنوعی: نمیتوانم خورشید را در گِل پنهان کنم و همچنین نمیتوانم رازهای دنیا را فاش کنم.
از بحر تفکرم برآورد خرددُرّی که ز بیم سُفت مینتوانم
هوش مصنوعی: از عمق تفکر و اندیشهام، دانشی گرانبها به وجود آمده که به خاطر ترس و نگرانی نمیتوانم آن را بیان کنم.