رباعی شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این بیت به بیان این موضوع می‌پردازد که دشمن به اشتباه خود را فلسفی معرفی کرده است. گویا راوی می‌داند که او حقیقتاً فلسفی نیست، اما به دلیل غم و مشکلاتی که دارد، خود را در وضعیت نامشخصی احساس می‌کند و نمی‌داند دقیقاً چه کسی است. در واقع، با وجود آگاهی از واقعیت، محاصره‌ی غم باعث بلاتکلیفی او شده است.
دشمن به غلط گفت که من فلسفی‌امایزد داند که آنچه او گفت نی‌ام
هوش مصنوعی: دشمن به اشتباه گفت که من فردی با تفکر عمیق و فلسفی هستم، اما تنها خدا می‌داند که آنچه او گفت واقعاً درست نیست و من چنین فردی نیستم.
لیکن چو در این غم‌آشیان آمده‌امآخر کم از آنکه من بدانم که کی‌ام
هوش مصنوعی: اما وقتی که به این مکانی که پر از غم است وارد شدهام، دیگر نمیدانم که واقعاً کیستم.