رباعی شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: شاعر در این چهارخطی به مخاطب می‌گوید که از غم و اندوه دنیا بپرهیزد و به جای آن لحظاتی را به شادمانی بگذراند. او همچنین اشاره می‌کند که اگر دنیا وفادار و پایدار بود، نوبت شادی و خوشی به او نمی‌رسید و باید از دیگران انتظار نداشت. در واقع، به نوعی به پذیرش و لذت بردن از زندگی دعوت می‌شود.
برخیز و مخور غم جهان گذرانبنشین و دمی به شادمانی گذران
هوش مصنوعی: از جا بلند شو و دیگر به غم دنیا فکر نکن، لحظهای بنشین و کمی شاد باش.
در طبع جهان اگر وفایی بودینوبت به تو خود نیامدی از دگران
هوش مصنوعی: اگر در طبیعت جهان وفایی وجود داشت، نوبت به تو که نمی‌رسید و از دیگران استفاده میکردی.