رباعی شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر به موضوع گذر زمان و تغییر نسل‌ها اشاره شده است. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که در گذشته زندگی کرده‌اند و به تدریج و یکی یکی از دنیا رفته‌اند. همچنین به یک حس نوستالژیک اشاره دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند نشانی از بازگشت آن‌ها را بدهد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید از داستان‌ها و تجربیات گذشته عبرت گرفت و به راهی نو و متفاوت پرداخت.
مشنو سخن از زمانه ساز آمدگانمی خواه مروق به طراز آمدگان
هوش مصنوعی: به حرفهایی که درباره زمانه و افرادی که قرار است بیایند، گوش نکن. آنچه باید بخواهی، زیبایی و حالت را از کسانی که اکنون در صحنه هستند، بگیر.
رفتند یکان یکان فراز آمدگانکس می‌ندهد نشان ز بازآمدگان
هوش مصنوعی: افرادی که به سفر رفته‌اند یکی یکی بازمیگردند، اما هیچ کس نشانی از آن‌ها که در گذشته آمدهاند، نمیدهد.