رباعی شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر تأمل شاعر در مورد زندگی و خوشی‌های آن است. او به این می‌اندیشد که چرا باید به غم و اندوه بپردازد و اینکه آیا باید عمرش را با خوشدلی سپری کند یا نه. او همچنین به نوشیدن شراب اشاره می‌کند و از این می‌ترسد که شاید فرصتی برای لذت بردن از زندگی نداشته باشد. این نکات نشان‌دهنده تردیدها و پرسش‌های اساسی در مورد زندگی و شادی هستند.
تا کی غم آن خورم که دارم یا نهوین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
تا چه زمان غم این را بخورم که مال و اندوختهای دارم یا نه، و این عمری که دارم را به خوبی و خوشی میگذرانم یا خیر.
پر کن قدح باده که معلومم نیستکاین دم که فرو برم برآرم یا نه
جام باده را پر کن که معلوم نیست این نفسی که میکشم آخرین نفسم است یا نه.