رباعی شمارهٔ ۱۷۸
در این رباعی، شاعر از محبوبش میخواهد که بامدادان ترانهای بسازد و باده بیاورد. او با یادآوری مرگ پادشان بزرگ، بر گذرا بودن زندگی تاکید میکند.
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپیبرساز ترانهای و پیشآور می
ای زیباروی نیکسرشت! ترانهای ساز کن و باده بیاور.
کافکند به خاک صدهزاران جم و کِیاین آمدن تیر مَه و رفتن دی
که گذر زمان (آمدن تیر ماه و رفتن دی) صدهزاران جمشید و کِیْ را به خاک انداخته است. (به استناد فرهنگ نظام، «کِیْ» به پادشاهان افسانهای پس از پیشدادیان گفته میشده)