رباعی شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به هنرمند یا سازنده کوزه اشاره دارد و او را به هشیاری دعوت می‌کند. شاعر از او می‌پرسد که چقدر می‌خواهد به گل و سرزمین خود آسیب برساند. همچنین به داستان‌های تاریخی مانند انگشت فریدون و کی خسرو اشاره می‌کند تا نشان دهد که چه‌چیزی بر دوش او است و این موضوع را به او یادآور می‌شود. به طور کلی، شعر تأکید دارد بر اهمیت مسئولیت‌پذیری و آگاهی در کار هنری.
هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاریتا چند کنی بر گِل مردم خواری؟
هوش مصنوعی: ای کوزهگر، بیدار باش! تا کی به فکر ساختن اشیاء بیارزش هستی در حالی که مردم را نادیده میگیری و به آنها بیاحترامی میکنی؟
انگشت فریدون و کف کی‌خسروبر چرخ نهاده‌ای، چه می‌پنداری؟
هوش مصنوعی: آیا میدانی که انگشت فریدون و دست کیخسرو بر آسمان قرار گرفته؛ با این حال تو چه تصوری داری؟