رباعی ۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی طبیعت و لحظه‌ای که ابر بر سر سبزه می‌بارد، اشاره می‌کند. او می‌گوید که بدون شراب (نماد زندگی و رنگ) گل‌های زیبا نمی‌توانند زندگی کنند. همچنین، به گذرای طبیعت اشاره می‌کند و می‌پرسد که این سبزه‌ای که امروز به تماشا نشسته‌ایم، تا چه زمانی باقی خواهد ماند. در واقع، این ابیات به ولنگاری طبیعت و زودگذر بودن زیبایی‌ها پرداخته‌اند.
ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریستبی بادهٔ گُلرنگ نمی‌شاید زیست
هوش مصنوعی: ابر به سر سبزه آمد و با ناراحتی بر آن گریست، چون بدون شراب خوشرنگ، زندگی خوشی نخواهد داشت.
این سبزه که امروز تماشاگه ماستتا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست!
هوش مصنوعی: این چمنی که امروز ما در آن نشسته‌ایم و از آن لذت میبریم، روزی به خاک ما خواهد پیوست و دیگر کسی آن را نخواهد دید.