تناجی
خیام نیشابوری

رباعی ۸۲

* در پای اجل چو من سرافکنده شوموز بیخِ امیدِ عمر برکنده شوم
زینهار! گِلَم به جز صراحی نکنیدباشد که ز بوی مِی دمی زنده شوم