رباعی ۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع مرگ و از بین رفتن بدنش اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی عمر او به پایان برسد و اعضای بدنش از هم جدا شوند، اگر از خاک او شرابی درست کنند و با آن زندگی ببخشند، این امر می‌تواند کمی از درد جدایی را تسکین دهد. به نوعی، شاعر به جاودانگی و تاثیرگذاری خود بر دیگران حتی پس از مرگ فکر می‌کند.
روزی که نهالِ عمر من کنده شود،و اجزام ز یک دگر پراکنده شود
هوش مصنوعی: روزی خواهد رسید که جوانی و زندگیام از بین برود و بدنم تکهتکه و متلاشی شود.
گر زان که صراحیی کُنند از گِل من،حالی که ز باده پُر کنی زنده شود
هوش مصنوعی: اگر از گل من تندیس نوشیدنی بسازند، وقتی که او را از شراب پر کنی، زنده میشود.