رباعی ۱۰۱
هوش مصنوعی: این ابیات به عدم حقیقت و توهم دنیا اشاره دارند. شاعر می‌گوید انسان‌ها در جهل و نادانی به سر می‌برند و دنیای مادی هیچ ارزش واقعی ندارد. در واقع، وجود ما و همه چیزهایی که در این دنیا می‌بینیم، در نهایت به هیچ می‌انجامد. بنابراین، شاعر دعوت به خوش بودن در این لحظه‌ی فانی می‌کند، چون در نهایت همه چیز وابسته به چیزی است که خود هیچ است.
ای بیخبران شکلِ مُجَسَّم هیچ استوین طارَمِ نُهْ‌سپهرِ اَرْقَم هیچ است
هوش مصنوعی: ای نادانان، آنچه که به صورت و شکل دیده میشود، هیچ ارزشی ندارد و این دنیای پر زرق و برق و تجملات، نیز هیچ اهمیتی ندارد.
خوش باش که در نشیمنِ کَوْن و فَسادوابستهٔ یک دمیم و آن هم هیچ است!
هوش مصنوعی: شاد باش چون در این دنیا و هر آنچه در آن هستیم، به یک لحظه وابستهایم و آن لحظه نیز بیارزش است!